Η θρησκεία είναι «παραμύθι»!

Χρόνια ολόκληρα, αναζητούσα με αγωνία τα στοιχεία εκείνα που θα ισχυροποιούσαν την πίστη στην θρησκεία των προγόνων μου. Έψαχνα με ένταση να βρω αποδείξεις για να στηρίξω λογικά, όλο το οικοδόμημα της πίστης στην θρησκεία, οι οποίες και θα επέτρεπαν στο μυαλό μου να ησυχάσει! Να ηρεμήσει από την αμφιβολία μήπως μου λέγαν ψέμματα.

Τελικά μου πήρε πολλά χρόνια, αλλά κατέληξα ότι οι θρησκείες είναι παραμύθια...

Δυστυχώς σε αυτήν την αναζήτηση μου δεν είχα τα εργαλεία που υπάρχουν σήμερα, όπως το ιντερνέτ και τα δορυφορικά κανάλια, τα οποία σου επιτρέπουν να αναζητήσεις την πληροφορία που δεν έχει λογοκριθεί από την εγχώρια βιομηχανία πίστης.

Τώρα λοιπόν που έγινε η θάλασσα γιαούρτι και πείστηκα, ότι και να υπάρχει θεός, τελικά δε δίνει δεκάρα τσακιστή για μας, βρίσκω κάθε μέρα μαργαριτάρια που σε βοηθάνε να δεις και την άλλη οπτική των θρησκειών.

Σε αυτό λοιπόν το άρθρο, παραθέτω ένα βίντεο από τον τρομερό αμερικανό κωμικό George Carlin. Το βίντεο αυτό που (ξανά)ανέβασα στο youtube.com με ελληνικούς υπότιτλους, ασχολείται με το μεγαλύτερο παραμύθι που ειπώθηκε ποτέ! Εξηγεί με παραστατικό τρόπο το παράλογο της πίστης και με μια «χούφτα» επιχειρήματα γκρεμίζει σε 10'  το όλο οικοδόμημα της.

Με σκληρή γλώσσα, επιτίθεται στην ανοησία και επικαλείται την λογική. Αποδεικνύει πέραν κάθε αμφιβολίας την ανυπαρξία του θεού, προκαλώντας τον στα ίσα. Φυσικά, αφήνει την τελική επιλογή στον θεατή. Εξάλλου, όπως πολύ σοφά έχει πει και ο καλλιτέχνης: «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε!». Άλλωστε η πίστη είναι εσωτερικό θέμα του καθενός και δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα, αν παρέμενε μόνο εκεί... Αλλά δε θα αναπτύξω εδώ άλλο τις σκέψεις μου. Αυτό το αρθράκι έχει επεξηγηματικό χαρακτήρα, για τους Έλληνες θεατές, που θα ζοριστούν να κατανοήσουν τον καλλιτέχνη, διότι αγνοούν κάποιες λεπτομέρειες του.

Αρχίζουμε λοιπόν...

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη;

Ο Καλογήρου δεν ρωτά, ξέρει ότι είναι πολλά τα λεφτά. Βέβαια μιλά για «ψίχουλα» σε σχέση με το τι θα μιλήσουμε εμείς, αλλά ας απορήσουμε και μεις:

Είναι πολλά τα 300δις ευρώ;

Λέγοντας το νούμερο από μόνο του δεν είναι και πολύ τρομακτικό! Η εντύπωση που μένει στο τέλος είναι το 300 και κάπου χάνεται το μεγαλείο του «δις».

300.000.000.000,00€

Αν το δεις πάλι με τα μηδενικά, είναι κάπως καλύτερο, αλλά και πάλι τα πολλά μηδενικά ενώ προσθέτουν στο μεγαλείο του αριθμού δεν είναι αρκετά παραστατικά.

Ας προσπαθήσω λοιπόν να δώσω παραστατικότητα στο νούμερο για να το αντιληφθούμε καλύτερα.

Μυαλό δε θα βάλει... (3)

Γ. Η Γλώσσα των αριθμών

Ξεκινάμε λοιπόν με τις εκλογικές αναμετρήσεις, αλλάζοντας την οπτική γωνία που θα γίνει η ερμηνεία τους.

Θα αποφύγουμε όπως ο διάολος τη λογική, τις ερμηνευτικές διατάξεις που χρησιμοποιούν οι κομματικοί παράγοντες, για να δείχνουν, ότι ο Λαός πάντα τους επέλεξε, ως καλύτερους, αναστρέφοντας τα αρνητικά των αντιπάλων ή υπερτονίζοντας τα δικά τους θετικά στοιχεία.

Θα φανεί, από τις πρώτες αράδες, ότι αν και οι εκλογές, είναι σαφέστατα η ύψιστη δημοκρατική πράξη, οι διαδικασίες που ακολουθούνται, τελικώς έχουν σαν αποτέλεσμα, την κατ’ ουσία νόθευση της πραγματικής  θέλησης του εκλογικού σώματος.

Μυαλό δε θα βάλει αυτό το κεφάλι... (2)

Β. Οι πυλώνες της Μεταπολίτευσης™

Ήταν λοιπόν, 17 του Νοέμβρη, πίσω στο 1974, όταν ο Λαός μίλησε για πρώτη φορά, μετά από 7 και πλέον χρόνια, που ήταν φιμωμένος, από τα πιόνια της Δύσης. Από τότε λοιπόν, που το «πρωτάκι» μάθαινε να συλλαβίζει στη Δημοκρατική, είπε την πρώτη πολυσύλλαβη λέξη του: Κα-ρα-μαν-λής.

Από τότε και άλλες 12 φορές που ξαναμίλησε, δεν έμαθε να λέει και πολλές καινούργιες λέξεις. Άρα, οι δάσκαλοι είναι άχρηστοι ή οι μαθητές δε τα παίρνουν και πολύ τα γράμματα, διότι οι 35άρηδες πια μαθητές, λένε συνέχεια τις ίδιες λέξεις: Καραμανλής - Παπανδρέου – Μητσοτάκης και κανά δυο ακόμα, έτσι για ποικιλία…

Μυαλό δε θα βάλει αυτό το κεφάλι...

Εγκαινιάζεται λοιπόν, ο νέος θεματικός τομέας, η πολιτική, που θα παρουσιάσει σε μια σειρά άρθρων, τις απόψεις μου για την Μεταπολίτευση™, τις αιτίες, τις τακτικές  και τα γεγονότα που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια, την ταλαίπωρη αυτή γωνιά της Ευρώπης, στην απόλυτη χρεοκοπία. Οικονομική και πολιτική. Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει, είναι ότι ο Έλληνας μυαλό δε βάζει. Μετά από 30 και πλέον χρόνια, συνεχούς πολιτικής αποτυχίας, συνεχίζει να εμπιστεύεται την μοίρα του, σε ανθρώπους που επανειλημμένως τον έχουν απογοητεύσει. Μυαλό, δε θα βάλει, αυτό το κεφάλι, οπότε, πάμε σιγά-σιγά...