Ψάχνοντας την ελπίδα

Κάθε ημέρα που περνάει, ζητά και μεγαλύτερη προσπάθεια για να την αντιμετωπίσω. Δε θέλω να χάσω το κουράγιο μου, αλλά όσο ο καιρός προχωρά, όλο και πιο δύσκολα εντοπίζω την ελπίδα, στην σκοτεινή γωνιά που κρύφθηκε...
Ακόμα πιο πολύ σκιάζομαι, αν θέλει απ' τη ματιά μου να κρυφτεί παρά ότι κρύφτηκε για να γλυτώσει από την μιζέρια, που 'χει νοτίσει τα όνειρα μας.

Απορώ...

Μη θαρρεί πως γέρασε;
Πως ξεθώριασε η θωριά της το πόθο μου για 'κείνη;
Πως οι ρυτίδες πάνω της κλαδέψαν την ορμή μου;
Πως με κούρασε η αναμονή να ζωντανέψει τις υποσχέσεις της;

Απολογισμός

Οι επιλογές στο πάτο του ξεροπήγαδου στεγνώσαν.

Πρέπει να χρησιμοποιήσω την λάσπη που πετάνε γύρω απλόχερα, οι φελλοί της ιστορίας και τα περιφερόμενα φερέφωνα, για να προσπαθήσω να αναστηλώσω στα συντρίμμια τους τις ελπίδες. Ξανά.

Μέχρι να έρθει ο επόμενος, σωτήρας-καταστροφέας, να μου ξαναμάθει με νέα παθήματα, πόσο ωραία ήταν τα όνειρα που έκανα, γκρεμίζοντας τα τακτικά, μπροστά στα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ.

Θα κάτσω πάλι ανήμπορος να επιθεωρώ, τα κοράκια να τσιμπολογούν τη σάρκα μου, ευτυχισμένος που δεν θα μου τις φάνε όλες. Καταδικασμένος με τη θέληση μου, αλυσοδεμένος Προμηθέας, θα ανανεώσω τις σάρκες μου για να τις προσφέρω και πάλι, άχρηστη θυσία στους θεούς της απληστίας.

Θα ντύσω τον πόνο τον βουβό, στα τραγούδια που αγάπησα και θα κεράσω τη συνείδηση μου φθηνή ρετσίνα, να μουδιάζει, να κοιμάται μαζί μου, τις νύχτες που μου έμειναν να φορτωθώ στο κρεβάτι μου.

Πόσο λυπηρό κατάντησε το φθινόπωρο της ζωής μου!

Πόσο φοβάμαι τη στιγμή που κάνοντας ταμείο, θα βγω λειψός να παραδώσω.

Τον καιρό που στέγνωσαν πάνω μου, τα ψέμματα που αποφάσισα να πιστέψω δεν μου 'μεινε άλλο πια να περιμένω, παρά τη βροχή να τρέξει στα μάγουλα μου, ώστε να έχω πάτημα να λέω: δεν κλαίω παιδί μου! βροχή είναι, θα περάσει...

Αν το πιστέψω εγώ, μπορεί να τον ξεγελάσω και αυτόν...

Άλλωστε και εγώ για έξυπνος περνιόμουν!

Πως τα πίστεψα σαν ήταν ο καιρός μου;

Τα παπαγαλάκια

Δείξε μας μεγάλη εγκυκλοπαίδεια πως μοιάζουν οι παπαγάλοι!

Αγαπόρνις η κοκκινοκέφαλη (Agapornis roseicollis)

Διαφώτισε μας μεγάλε δάσκαλε, Μανόλη Τριανταφυλλίδη τι σημαίνει μεταφορικά ο παπαγάλος:

[...] 2. (μτφ.) άνθρωπος φλύαρος, που επαναλαμβάνει άκριτα τα λόγια άλλων ή που αποστηθίζει μηχανικά κτ. (κείμενο κτλ.) χωρίς να το κατανοεί ή να το αφομοιώνει: Eίναι πολύ καλός μαθητής, δεν είναι ~. παπαγαλάκι το YΠOKOP. [1: αντδ. < ιταλ. pappagallo -ς < μσν. παπαγάς (παρετυμ. gallo `κόκορας΄) < αραβ. babagā· 2: σημδ. ιταλ. pappagallo]

Πολιτική Μνήμη: Ο ανένδοτος κατά της διαφθοράς

Ο κύριος που κοσμεί την δεύτερη αφίσα της σειράς, έχει και αυτός όνομα «βαρύ σαν ιστορία». Ανήλθε στην εξουσία υψώνοντας το λάβαρο της επανάστασης κατά του οργανωμένου συμφέροντος στην Ελλάδα και έβαλε τον εαυτό του στην αντίπερα όχθη από τον «Αρχιερέα της διαπλοκής» κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος για να λέμε του στραβού το δίκαιο, έθεσε βαριά θεμέλια μέσα στις «παραγωγικές τάξεις» και τους «κοινωνικούς εταίρους» και φυσικά και κυρίως στους αρχηγούς των.

Πολιτική Μνήμη: Διαχωρισμός κράτους εκκλησίας

Εγκαινιάζεται η νέα θεματική ενότητα που θα παρουσιάζει πολιτικές αφίσες, κυρίως ιδιοκατασκευές, που θα παρουσιάζουν την συνέπεια των λόγων με τα έργα των πολιτικών στην Ελλάδα.

Πολιτικά Κόμματα: οι δάσκαλοι της Δημοκρατίας

Τα κυβερνητικά κόμματα της Ελλάδας, εκτός από το θεσμικό τους ρόλο, να κυβερνούν κληρονομικά την χώρα που τους παρέδωσαν οι πρόγονοι τους, έχουν και ένα δευτερεύοντα αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο: να μας διδάξουν τι σημαίνει Δημοκρατία. Ορίστε λοιπόν κάποια από τα πρακτικά μαθήματα, που μας έδωσαν μας δίνουν και όπως όλα δείχνουν θα μας δείχνουν για πολύ ακόμα, με την εν γένει στάση τους. Ο σκοπός  αυτών των μαθημάτων που μας δίδαξαν οι ανάργυροι πολιτικοί δάσκαλοι μας είναι:

Να μας εξηγήσουν με απλά λόγια, πως πρέπει να ψηφίζουμε κατά συνείδηση και όχι όπως μας λέει ο κομματάρχης - αρχηγός, αφού:  Ποτέ δεν επιβάλλουν κοινή γραμμή επικαλούμενα την «κομματική πειθαρχία»!

Η τρομακτική συνωμοσία των τετραδάκτυλων

Με φρίκη ανακάλυψα, 6 ολόκληρα χρόνια και πλέον από την λήξη των Παιχνιδιών της XXVIII (κη' όπως λέμε στα Ελληνικά) Ολυμπιάδας, που διοργάνωσε με επιτυχία η «Οργανωτική Επιτροπή του Αθήνα 2004»και που εμείς οι ιθαγενείς θα πληρώνουμε μάλλον μέχρι το 3004, ότι οι μάλλον αποτυχημένες (κατά την άποψη μου) μασκότ των παιχνιδιών, κρύβουν ένα σκοτεινό, καλά κρυμμένο μυστικό.

Η έμπνευση (λέμε τώρα), για την δημιουργία τους προήλθε από ένα πήλινο αγαλματίδιο την Δαίδαλα, που ήταν τη μια έτσι (παιχνίδι) και κάθε τέσσερα χρόνια αλλιώς (ιερό αντικείμενο), που μοιάζει με κουκουβάγια και που μάλλον - δεν έχω προσωπική άποψη, μιας και οι φωτογραφίες που βρήκα δεν είναι κατατοπιστικές - έχει πέντε δάκτυλα.