Αυταπάτη

Μετά τα παπαγαλάκια, ένα (όχι και τόσο) νέο ποίμα έρχεται στο Blog! Αποτελεί κατά κάποιον τρόπο συνέχεια στα παπαγαλάκια, και απευθύνεται στην ίδια προσφιλή ομάδα ανθρώπων.

Απαιτούμε από τα φαινόμενα να «απατούν»

Η Φυλή των «Είπα-Ξείπα» και οι Ιθαγενείς

Δεν θα γράψω σήμερα για κανένα τρομερό μυστικό, ούτε θα ξεμπροστιάσω καμιά τρομερή συνωμοσία.

Σκοτωθείτε ελεύθερα! Το σύμβολο αδιαφορεί!

Όπως ορίζεται στο online λεξικό του Μανόλη Τριανταφυλλίδη:

σύμβολο το [símvolo] O40 : 1.αντικείμενο, έμψυχο ον ή αισθητό σημείο, που λόγω της μορφής ή της φύσης του συνδέεται συνειρμικά με μια αφηρημένη συνήθ. έννοια, π.χ. ιδέα, ιδιότητα, κατάσταση κτλ., και με το οποίο παριστάνουμε αυτή την έννοια: H σημαία είναι το ~ της πατρίδας. O σταυρός είναι το ιερό ~ του χριστιανισμού. [...]

Το σύμβολο λοιπόν στην ουσία, είναι έννοια. Ένας από τους κυριότερους λόγους που «δημιουργούμε» ένα σύμβολο είναι ώστε να έχουμε κάτι που να εκφράζει συνοπτικά και να εκπροσωπεί όλη την φιλοσοφία πίσω από την έννοια που θέλουμε να προβάλλουμε.

Είναι στην ουσία, μια ομπρέλα κάτω από την οποία θα μπουν όλοι! Αυτοί που έχουν τη δυνατότητα και την παιδεία να συνθέσουν την αφηρημένη έννοια στο μυαλό τους και αυτοί που δεν την έχουν, οπότε μοιραία θα παραμείνουν στο αξίωμα ότι το σύμβολο είναι «αυτό» ή «εκείνο», χωρίς πολλά-πολλά. Αυτά τα αξιώματα στην ουσία εκφράζονται σε μορφή συνθήματος, ώστε να μαθαίνονται εύκολα.

Σύμβολο Αναρχισμού

Παραδείγματα τέτοιων συμβόλων - συνθημάτων υπάρχουν αρκετά! Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα από την νεότερη ιστορία μας (με έντονο το σύμβολο): «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», «Καραμανλής ή Τανκς», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Ο Λαός δε ξεχνά, τι σημαίνει Δεξιά». Όπου Ψωμί = εργασία, Καραμανλής = Δημοκρατική διακυβέρνηση, Τανκς = Δικτατορία κοκ.

Οι επαναστάτες της κάλπης (ΙΙΙ και το λουρί της μάνας)

Το τρίτο μέρος του άρθρου που
δημοσιεύτηκε την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011.

---

Οι Ε­πα­να­στά­τες λοι­πόν της κά­λπης, δια­ρρη­γνύουν τα ι­μά­τια τους για­τί κά­ποιοι (που μάλλον στις ε­πό­με­νες πρόω­ρες ε­κλο­γές που κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά διέ­ψευ­σε ο Τζέ­φρι, θα εί­ναι η πλειο­ψη­φία), δεν πάνε να ψη­φί­σουν!

Και δε μπο­ρούν να δουν ότι το παι­χνί­δι εί­ναι στη­μέ­νο!

Και δεν μπο­ρούν να δουν ότι αν παί­ζεις σε στη­μέ­νο παι­χνί­δι και δεν εί­σαι αυ­τός που το 'χεις στή­σει, τότε σε πιά­νουν κο­ρόι­δο.

Και δε μπο­ρούν να δουν ότι άλλα ψή­φι­σαν και άλλα γί­νο­νται (συ­νή­θως ά­σχε­τα με αυτά που δε­σμεύ­τη­καν προε­κλο­γι­κώς για να πά­ρουν τη ψή­φο).

Και δε μπο­ρούν να δουν ότι η ψή­φος τους έχει θέση λευ­κής ε­πι­τα­γής, την ο­ποία δί­νουν σε α­πο­δε­δει­γμέ­νους κλέ­φτες (βλέ­πε έ­λλει­μμα της Ε­λλά­δα­ς).

Και δε μπο­ρούν να κα­τα­λά­βουν ότι τα δη­μο­κρα­τι­κά κα­θή­κο­ντα και δι­καιώ­μα­τα δεν ε­ξα­ντλού­νται στις «κά­λτσες» αλλά α­παι­τούν κα­θη­με­ρι­νό α­γώ­να και συ­γκρού­σεις, όταν φυ­σι­κά πα­ρα­βιά­ζο­νται οι ε­ντο­λές του Λαού. Δε νο­μί­ζω κα­νέ­νας να ψή­φι­σε τη χι κυ­βέ­ρνη­ση θέ­λο­ντας να υ­πε­ξαι­ρέ­σει δι­σε­κα­το­μμύ­ρια· όταν όμως τη ξα­να­ψη­φί­ζει, τότε τη δι­καιώ­νει και στην ου­σία της δί­νει την ε­ντο­λή να κλέ­ψει και ά­λλα!

Οι επαναστάτες της κάλπης (ΙΙ)

Το δεύτερο μέρος του άρθρου
που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011.

---

Για να θυ­μη­θού­με ο­ρι­σμέ­νους Δη­μο­κρα­τι­κά ε­κλε­γμέ­νους η­γέ­τες! Α­ρχί­ζω με τους πλέον πρό­σφα­τους και θα πάω προς τα πί­σω.

محمد حسني سيد سيد إبراهيم مبارك

Ο κύ­ριος Χό­σνι Σαΐ­ντ Μου­μπά­ρακ στην Αί­γυ­πτο. Ε­κλέ­χθη­κε δη­μο­κρα­τι­κά το 1987 (ή­ταν κυ­βε­ρνή­της από το 1981), το 1993, το 1999 και το 2005. Όχι Δη­μο­κρά­της ότι κι ότι, αλλά σο­σια­λι­στής (μέ­λος της διε­θνούς σο­σια­λι­στι­κής από το 1989 μέ­χρι το 2011, ο­πό­τε και έ­πα­ψε να εί­ναι σο­σια­λι­στής), τί­μη­σε τις δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες που προ­βλέ­πουν οι ε­κλο­γές.

زين العابدين بن علي

Ο κύ­ριος Ζίνε Ελ Α­μπε­ντί­νε Μπεν Άλι ε­κλέ­χθη­κε ξανά το 1999 (α­φού ήταν κυ­βε­ρνή­της από το 1987) και το 2004. Έ­χο­ντας ψη­φι­σθεί με δη­μο­ψή­φι­σμα, θα έ­με­νε πρόε­δρος ως το 2014. Ο­μοίως συ­νά­δε­λφος άρτι δια­γρα­φέ­ντας σο­σια­λι­στής όπως ο προα­να­φε­ρό­με­νος και δη­μο­κρά­της ως το με­δού­λι, ε­φά­ρμο­σε στην πρά­ξη αυτά που τον διέ­τα­ξε ο Λαός, ο ο­ποίος και δια­δο­χι­κά τον ψή­φι­ζε ως τον κα­λύ­τε­ρο.

Για τους κα­χύ­πο­πτους, να το­νί­σω ότι, και στα δύο προα­να­φε­ρό­με­να κρά­τη (Αί­γυ­πτος και Τυ­νη­σία) υ­πή­ρχε α­ντι­πο­λί­τευ­ση.

Οι επαναστάτες της κάλπης (Ι)

Λόγω με­γέ­θους η πα­ρού­σα α­νά­ρτη­ση κό­πη­κε σε τρία κο­μμά­τια, που θα δη­μο­σιεύο­νται α­ρχής γε­νο­μέ­νης από την Κυ­ρια­κή 20 Φε­βρουα­ρίου 2011.
Ξεκινάμε λοιπόν με το μέρος Ι.

---

Μια προεκλογική αφίσα
(αφορά σοβαρές εκλογές, όχι τις βουλευτικές)

Οι ε­κλο­γές πλη­σιά­ζουν! Ο ε­κλε­γμέ­­νος πρω­θυ­που­ργός της Ε­λλά­δας, ο Γεώ­ργιος Πα­πα­νδρέου ΙΙ ο Α­θλη­τι­κός, κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά διέ­ψευ­σε το ε­νδε­χό­με­νο πρόω­ρης προ­σφυ­γής στην κά­λπη, λέ­γο­­ντας επί λέ­ξει για να το κα­τα­λά­βου­με ε­μείς οι ξε­ρο­κέ­φα­λοι: «Το έχω ξε­κα­­θ­α­­ρίσει 30 φο­ρές. Θα ο­λο­κλη­­ρ­ώσο­υμε την τε­τραε­τία. Έ­χου­με δυό­μι­σι χρό­νια α­κό­μη να ο­λο­κλη­ρώ­σου­με τη δου­λειά μας»· γε­­γ­ο­νός που δια­χρο­νι­κά εί­ναι το πιο σί­­γο­υ­ρο ση­μά­δι πρόω­ρων ε­κλο­γών.

Να θυ­μί­σω τον έ­τε­ρο ε­κλε­γμέ­νο, Κω­ν­στ­αντ­ίνο Κα­ρα­μα­νλή ΙΙ τον Α­μί­λη­­το, που από τις Βρυ­ξέ­λλες ο ί­διος α­πέ­κλειε τις πρόω­ρες ε­κλο­γές κα­τη­γο­­ρ­ημ­ατ­ικά την 19 Ιουν 09, ενώ και ο ε­κπρό­σω­πος του μέ­χρι και την προ­πα­­ρ­αμ­ονή της προ­κή­ρυ­ξης των ε­κλο­­γών (31 Αυγ 09) τό­νι­ζε ότι: «Κά­νου­με τη δου­λειά μας ε­πι­κε­ντρω­μέ­νοι στις με­τα­ρ­ρ­υθμ­ίσεις, τις α­να­γκαίες α­λλα­γές και σε όλα όσα έ­χου­με προα­να­γγεί­λει ».

Η συνωμοσία της άνω τελείας

Η χρή­ση της άνω τε­λείας στην Ε­λλη­νι­κή γλώ­σσα, έχει κατά την ά­πο­ψη μου πολύ ση­μα­ντι­κό ρό­λο. Ε­πει­δή όμως στα η­λε­κτρο­νι­κά κεί­με­να ήταν ε­ξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να ει­σα­χθεί το υ­πό­ψη σύ­μβο­λο, πο­λλοί συ­γγρα­φείς (με την πλα­τιά έ­ννοια του ό­ρου), α­πό­φευ­γαν να την χρη­σι­μο­ποιούν - όπως και ο υ­πο­γρα­φό­με­νος ά­λλω­στε - διό­τι ε­κτός από μπε­λάς, ήταν ά­σχη­μη (μι­κρό το κα­κό) αλλά και λα­νθα­σμέ­νη. Ο χα­ρα­κτή­ρας που χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι νο­στα­λγι­κοί, ήταν ο «·» που ει­σά­γε­ται στο κεί­με­νο «τα­χυ­δα­κτυ­λου­ργι­κά» με κώ­δι­κες unicode.

Α­να­ζη­τώ­ντας λύ­ση, στο τρέ­χον ζή­τη­μα, α­να­κά­λυ­ψα ότι υ­πά­ρχει τε­λι­κά ο χα­ρα­κτή­ρας GREEK ANO TELEIA (U 0387), που εί­ναι τε­λι­κά ο σω­στός. Θαυ­μά­στε τον «·». Α­κό­μα κα­λύ­τε­ρα ό­μως, βρή­κα τρό­πο και μά­λι­στα από την ε­πί­ση­μη Microsoft, να α­πλου­στευ­τεί ο τρό­πος ει­σα­γω­γής του, δη­μιου­ργώ­ντας νέα διά­τα­ξη πλη­κτρο­λο­γίου, που να έχει μέσα αυ­τόν το χα­ρα­κτή­ρα. Για να κάνω τη ζωή ο­ρι­σμέ­νων πιο εύ­κο­λη, δη­μιού­ργη­σα ένα α­ρχείο ε­γκα­τά­στα­σης που ε­γκα­θι­στά στα Windows τη νέα διά­τα­ξη, στην ο­ποία το πλή­κτρο AltGr " ή Ctrl Alt " βά­ζει άνω τε­λεία. Αυτό βέ­βαια ι­σχύει μόνο στην ε­λλη­νι­κή διά­τα­ξη, δη­λα­δή όταν το ει­κο­νί­διο μας δεί­χνει EL (α­φού ε­γκα­τα­στή­σου­με τη νέα διά­τα­ξη). Ε­κτι­μώ ότι δεν υ­πά­ρχει λό­γος για α­γγλι­κή διά­τα­ξη με άνω τε­λεία, διό­τι - απ' όσο ξέρω - οι Α­γγλο­σά­ξω­νες δεν τη χρη­σι­μο­ποιούν. Να το­νί­σω ότι όλα αυτά α­φο­ρούν ε­φα­ρμο­γές που τρέ­χουν με χρή­ση unicode χα­ρα­κτή­ρων (δη­λα­δή το 98% των ε­φα­ρμο­γών). Αν μια ε­φα­ρμο­γή δεν έχει δυ­να­τό­τη­τα να α­πει­κο­νί­σει unicode, τότε το πιο πι­θα­νό εί­ναι να δεί­τε χα­ρα­κτή­ρες χω­ρίς νόη­μα.

Ψάχνοντας την ελπίδα

Κάθε ημέρα που περνάει, ζητά και μεγαλύτερη προσπάθεια για να την αντιμετωπίσω. Δε θέλω να χάσω το κουράγιο μου, αλλά όσο ο καιρός προχωρά, όλο και πιο δύσκολα εντοπίζω την ελπίδα, στην σκοτεινή γωνιά που κρύφθηκε...
Ακόμα πιο πολύ σκιάζομαι, αν θέλει απ' τη ματιά μου να κρυφτεί παρά ότι κρύφτηκε για να γλυτώσει από την μιζέρια, που 'χει νοτίσει τα όνειρα μας.

Απορώ...

Μη θαρρεί πως γέρασε;
Πως ξεθώριασε η θωριά της το πόθο μου για 'κείνη;
Πως οι ρυτίδες πάνω της κλαδέψαν την ορμή μου;
Πως με κούρασε η αναμονή να ζωντανέψει τις υποσχέσεις της;

Απολογισμός

Οι επιλογές στο πάτο του ξεροπήγαδου στεγνώσαν.

Πρέπει να χρησιμοποιήσω την λάσπη που πετάνε γύρω απλόχερα, οι φελλοί της ιστορίας και τα περιφερόμενα φερέφωνα, για να προσπαθήσω να αναστηλώσω στα συντρίμμια τους τις ελπίδες. Ξανά.

Μέχρι να έρθει ο επόμενος, σωτήρας-καταστροφέας, να μου ξαναμάθει με νέα παθήματα, πόσο ωραία ήταν τα όνειρα που έκανα, γκρεμίζοντας τα τακτικά, μπροστά στα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ.

Θα κάτσω πάλι ανήμπορος να επιθεωρώ, τα κοράκια να τσιμπολογούν τη σάρκα μου, ευτυχισμένος που δεν θα μου τις φάνε όλες. Καταδικασμένος με τη θέληση μου, αλυσοδεμένος Προμηθέας, θα ανανεώσω τις σάρκες μου για να τις προσφέρω και πάλι, άχρηστη θυσία στους θεούς της απληστίας.

Θα ντύσω τον πόνο τον βουβό, στα τραγούδια που αγάπησα και θα κεράσω τη συνείδηση μου φθηνή ρετσίνα, να μουδιάζει, να κοιμάται μαζί μου, τις νύχτες που μου έμειναν να φορτωθώ στο κρεβάτι μου.

Πόσο λυπηρό κατάντησε το φθινόπωρο της ζωής μου!

Πόσο φοβάμαι τη στιγμή που κάνοντας ταμείο, θα βγω λειψός να παραδώσω.

Τον καιρό που στέγνωσαν πάνω μου, τα ψέμματα που αποφάσισα να πιστέψω δεν μου 'μεινε άλλο πια να περιμένω, παρά τη βροχή να τρέξει στα μάγουλα μου, ώστε να έχω πάτημα να λέω: δεν κλαίω παιδί μου! βροχή είναι, θα περάσει...

Αν το πιστέψω εγώ, μπορεί να τον ξεγελάσω και αυτόν...

Άλλωστε και εγώ για έξυπνος περνιόμουν!

Πως τα πίστεψα σαν ήταν ο καιρός μου;

Τα παπαγαλάκια

Δείξε μας μεγάλη εγκυκλοπαίδεια πως μοιάζουν οι παπαγάλοι!

Αγαπόρνις η κοκκινοκέφαλη (Agapornis roseicollis)

Διαφώτισε μας μεγάλε δάσκαλε, Μανόλη Τριανταφυλλίδη τι σημαίνει μεταφορικά ο παπαγάλος:

[...] 2. (μτφ.) άνθρωπος φλύαρος, που επαναλαμβάνει άκριτα τα λόγια άλλων ή που αποστηθίζει μηχανικά κτ. (κείμενο κτλ.) χωρίς να το κατανοεί ή να το αφομοιώνει: Eίναι πολύ καλός μαθητής, δεν είναι ~. παπαγαλάκι το YΠOKOP. [1: αντδ. < ιταλ. pappagallo -ς < μσν. παπαγάς (παρετυμ. gallo `κόκορας΄) < αραβ. babagā· 2: σημδ. ιταλ. pappagallo]

Πολιτική Μνήμη: Ο ανένδοτος κατά της διαφθοράς

Ο κύριος που κοσμεί την δεύτερη αφίσα της σειράς, έχει και αυτός όνομα «βαρύ σαν ιστορία». Ανήλθε στην εξουσία υψώνοντας το λάβαρο της επανάστασης κατά του οργανωμένου συμφέροντος στην Ελλάδα και έβαλε τον εαυτό του στην αντίπερα όχθη από τον «Αρχιερέα της διαπλοκής» κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος για να λέμε του στραβού το δίκαιο, έθεσε βαριά θεμέλια μέσα στις «παραγωγικές τάξεις» και τους «κοινωνικούς εταίρους» και φυσικά και κυρίως στους αρχηγούς των.

Πολιτική Μνήμη: Διαχωρισμός κράτους εκκλησίας

Εγκαινιάζεται η νέα θεματική ενότητα που θα παρουσιάζει πολιτικές αφίσες, κυρίως ιδιοκατασκευές, που θα παρουσιάζουν την συνέπεια των λόγων με τα έργα των πολιτικών στην Ελλάδα.

Πολιτικά Κόμματα: οι δάσκαλοι της Δημοκρατίας

Τα κυβερνητικά κόμματα της Ελλάδας, εκτός από το θεσμικό τους ρόλο, να κυβερνούν κληρονομικά την χώρα που τους παρέδωσαν οι πρόγονοι τους, έχουν και ένα δευτερεύοντα αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο: να μας διδάξουν τι σημαίνει Δημοκρατία. Ορίστε λοιπόν κάποια από τα πρακτικά μαθήματα, που μας έδωσαν μας δίνουν και όπως όλα δείχνουν θα μας δείχνουν για πολύ ακόμα, με την εν γένει στάση τους. Ο σκοπός  αυτών των μαθημάτων που μας δίδαξαν οι ανάργυροι πολιτικοί δάσκαλοι μας είναι:

Να μας εξηγήσουν με απλά λόγια, πως πρέπει να ψηφίζουμε κατά συνείδηση και όχι όπως μας λέει ο κομματάρχης - αρχηγός, αφού:  Ποτέ δεν επιβάλλουν κοινή γραμμή επικαλούμενα την «κομματική πειθαρχία»!

Η τρομακτική συνωμοσία των τετραδάκτυλων

Με φρίκη ανακάλυψα, 6 ολόκληρα χρόνια και πλέον από την λήξη των Παιχνιδιών της XXVIII (κη' όπως λέμε στα Ελληνικά) Ολυμπιάδας, που διοργάνωσε με επιτυχία η «Οργανωτική Επιτροπή του Αθήνα 2004»και που εμείς οι ιθαγενείς θα πληρώνουμε μάλλον μέχρι το 3004, ότι οι μάλλον αποτυχημένες (κατά την άποψη μου) μασκότ των παιχνιδιών, κρύβουν ένα σκοτεινό, καλά κρυμμένο μυστικό.

Η έμπνευση (λέμε τώρα), για την δημιουργία τους προήλθε από ένα πήλινο αγαλματίδιο την Δαίδαλα, που ήταν τη μια έτσι (παιχνίδι) και κάθε τέσσερα χρόνια αλλιώς (ιερό αντικείμενο), που μοιάζει με κουκουβάγια και που μάλλον - δεν έχω προσωπική άποψη, μιας και οι φωτογραφίες που βρήκα δεν είναι κατατοπιστικές - έχει πέντε δάκτυλα.

Ας αγιάσει το παιδί του γείτονα!

Είναι στιγμές που πραγματικά τρελαίνομαι με την πνευματική τρικυμία που επιβάλλει στο μυαλό η θρησκευτική παράδοση! Ας το πάρω όμως από την αρχή, αναγνώστη μου. Σε έριξα αμέσως στα βαθιά.

Πάμε λοιπόν στο μέσο σπίτι του Έλληνα. Σίγουρα, σε μια γωνιά θα βρούμε πεντέξι εικόνες, ένα πλούσιο καντηλάκι (ενίοτε αναμμένο), ένα μπουκαλάκι με αγιασμό (για λεπτομερείς οδηγίες κοιτάξτε εδώ) και τα συμπαρασυρούμενα βοηθήματα που θα απαλύνουν τις τύψεις από το μυαλό του Χριστιανού που δεν εκτελεί (όπως θα 'θελε) τα λατρευτικά του καθήκοντα.

Το άφθαρτο σκήνωμα του γέροντα Βησσαρίωνα

Μήπως καλύτερα να κάνουμε το SendThemAway.org

Ήταν πρωί τ' Αυγούστου, κοντά στη ροδαυγή, όταν έπιασε το οχηματαγωγό στο Λιμένα Θάσου και μετέφερε σύσσωμη την οικογένεια (και το αυτοκίνητο), τίγκα στα καλοκαιριάτικα αξεσουάρ, για τις πολλά υποσχόμενες διακοπές μας για το σωτήριο έτος 2010.

Η πρώτη εντύπωση ήταν καλή, αν και περίμενα περισσότερο «χρώμα» στο λιμάνι, μαθημένος ίσως από τα άλλα νησιά που έχω επισκεφτεί και που έχουν πιο φολκλόρ χαρακτήρα.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά στα χορτάρια

Επειδή λοιπόν, αφιχθήκαμε αρκετά νωρίτερα, μας δόθηκε αρκετός χρόνος για να περιδιαβούμε τους στενούς δρόμους της μικρής πόλης. Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς - ακόμα και αν δεν είναι η παρατηρητικότητα που σε χαρακτηρίζει - είναι οι διάσπαρτες αρχαιότητες! Και δεν είναι απλά διάσπαρτες, αλλά είναι εντελώς παραμελημένες, απεριποίητες, με μια ψωριάρικη (από τον ήλιο και το χρόνο) ταμπέλα να σε ενημερώνει, τι πάνω - κάτω ήταν αυτά που βλέπεις. Και το τονίζω το «τι ήταν», διότι τώρα δεν είναι τίποτα. Αγριόχορτα έχουν πνίξει τις προτομές, αγκάθια έχουν υψωθεί ανάμεσα τους, σκουπίδια πεταμένα μεταξύ των αρχαιοτήτων, λουκέτα που έχουν σκουριάσει σε σημείο να μην φαίνονται τα γράμματα πάνω τους  (γεγονός που υποδεικνύει ότι ο τελευταίος που μπήκε εντός του χώρου, το έκανε προ πολλών ετών) και φυσικά η περίφραξη χρησιμεύει για άλλους σκοπούς, αφού σχεδόν όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές...

Η θρησκεία είναι «παραμύθι»!

Χρόνια ολόκληρα, αναζητούσα με αγωνία τα στοιχεία εκείνα που θα ισχυροποιούσαν την πίστη στην θρησκεία των προγόνων μου. Έψαχνα με ένταση να βρω αποδείξεις για να στηρίξω λογικά, όλο το οικοδόμημα της πίστης στην θρησκεία, οι οποίες και θα επέτρεπαν στο μυαλό μου να ησυχάσει! Να ηρεμήσει από την αμφιβολία μήπως μου λέγαν ψέμματα.

Τελικά μου πήρε πολλά χρόνια, αλλά κατέληξα ότι οι θρησκείες είναι παραμύθια...

Δυστυχώς σε αυτήν την αναζήτηση μου δεν είχα τα εργαλεία που υπάρχουν σήμερα, όπως το ιντερνέτ και τα δορυφορικά κανάλια, τα οποία σου επιτρέπουν να αναζητήσεις την πληροφορία που δεν έχει λογοκριθεί από την εγχώρια βιομηχανία πίστης.

Τώρα λοιπόν που έγινε η θάλασσα γιαούρτι και πείστηκα, ότι και να υπάρχει θεός, τελικά δε δίνει δεκάρα τσακιστή για μας, βρίσκω κάθε μέρα μαργαριτάρια που σε βοηθάνε να δεις και την άλλη οπτική των θρησκειών.

Σε αυτό λοιπόν το άρθρο, παραθέτω ένα βίντεο από τον τρομερό αμερικανό κωμικό George Carlin. Το βίντεο αυτό που (ξανά)ανέβασα στο youtube.com με ελληνικούς υπότιτλους, ασχολείται με το μεγαλύτερο παραμύθι που ειπώθηκε ποτέ! Εξηγεί με παραστατικό τρόπο το παράλογο της πίστης και με μια «χούφτα» επιχειρήματα γκρεμίζει σε 10'  το όλο οικοδόμημα της.

Με σκληρή γλώσσα, επιτίθεται στην ανοησία και επικαλείται την λογική. Αποδεικνύει πέραν κάθε αμφιβολίας την ανυπαρξία του θεού, προκαλώντας τον στα ίσα. Φυσικά, αφήνει την τελική επιλογή στον θεατή. Εξάλλου, όπως πολύ σοφά έχει πει και ο καλλιτέχνης: «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε!». Άλλωστε η πίστη είναι εσωτερικό θέμα του καθενός και δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα, αν παρέμενε μόνο εκεί... Αλλά δε θα αναπτύξω εδώ άλλο τις σκέψεις μου. Αυτό το αρθράκι έχει επεξηγηματικό χαρακτήρα, για τους Έλληνες θεατές, που θα ζοριστούν να κατανοήσουν τον καλλιτέχνη, διότι αγνοούν κάποιες λεπτομέρειες του.

Αρχίζουμε λοιπόν...

Meet the world:Ελλάδα - Ποιός φταίει;

Σε συνέχεια των πολύ ωραίων άρθρων που έχει αρχίσει ο Διαγόρας, η δική μου άποψη ως προς την Ελλάδα μας.

Άλλωστε είναι γνωστό, ότι το αγαπημένο σπορ του Έλληνα, είναι να κατηγορεί τον διπλανό του, χωρίς να μπορεί να δει πιο μακριά από την «αυλή» του.  Άμεσο αποτέλεσμα των παραπάνω, το κράτος να έχει «χάσει» το αστρονομικό ποσό των 300+ δις ευρό και ο Έλλην να ψάχνει να βρει μαζί με τους κλέφτες «που πήγαν τα λεφτά;».

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη;

Ο Καλογήρου δεν ρωτά, ξέρει ότι είναι πολλά τα λεφτά. Βέβαια μιλά για «ψίχουλα» σε σχέση με το τι θα μιλήσουμε εμείς, αλλά ας απορήσουμε και μεις:

Είναι πολλά τα 300δις ευρώ;

Λέγοντας το νούμερο από μόνο του δεν είναι και πολύ τρομακτικό! Η εντύπωση που μένει στο τέλος είναι το 300 και κάπου χάνεται το μεγαλείο του «δις».

300.000.000.000,00€

Αν το δεις πάλι με τα μηδενικά, είναι κάπως καλύτερο, αλλά και πάλι τα πολλά μηδενικά ενώ προσθέτουν στο μεγαλείο του αριθμού δεν είναι αρκετά παραστατικά.

Ας προσπαθήσω λοιπόν να δώσω παραστατικότητα στο νούμερο για να το αντιληφθούμε καλύτερα.